Waarom de Chinezen de tijd mee hebben

Ik ben bezig met de vertaling van Pourquoi les Chinois ont-ils le temps?

van de Franse filosofe Christine Cayol.

Volgens planning verschijnt het eind augustus bij uitgeverij Ten Have.

We doen alles steeds sneller, maar lijken steeds minder tijd te hebben. In plaats van tijdsmanagement hebben we een andere tijdsbeleving nodig!

Christine Cayol leerde in China dat tijd ons niet gevangen houdt, maar juist een dierbare bondgenoot is. Chinezen gaan flexibeler, pragmatischer en spiritueler met de tijd om dan wij. Van de Chinese cultuur kunnen we leren dat er verschillende manieren zijn om de tijd te beleven. Een boek dat aansluit bij de interesse voor China als wereldmacht.

De Franse filosofe Christine Cayol woont al vijftien jaar in Peking. Ze richtte vlak bij de Verboden Stad een internationaal cultureel centrum op, waar kunstenaars uit Oost en West elkaar kunnen ontmoeten.

Een politiek van vijandschap

Mijn vertaling van ‘Politiques de l’inimitié’ en ‘Necropolitics’ van de auteur Achille Mbembe is klaar. Ze worden samen uitgegeven onder de titel ‘Een politiek van vijandschap’.

Uit de aanbiedingsfolder van Boomfilosofie:

In een wereld waarin muren worden opgetrokken houdt Achille Mbembe ons een confronterende spiegel voor. Een zeer actueel boek van de meesterdenker van het postkolonialisme.

 

Democratie of dictatoriale actor?
Sinds de koloniale oorlogen gaan liberaal-democratische staten steeds vaker en makkelijker over tot het instellen van de uitzonderingstoestand waarin acties tegen vijanden niet meer gebonden zijn aan wettelijke beperkingen. Democratieën dreigen zo te verworden tot dictatoriale actoren.

 

Voorbij het humanisme

Achille Mbembe onderzoekt de gevolgen van deze verschuiving, analyseert de nieuwe relatie tussen geweld en wet, en tussen norm en uitzondering. Hij verkent de voorwaarden van oorlog, vrijheid en veiligheid. In Een politiek van vijandschap ontwikkelt Mbembe een kader waarin deze ontwikkelingen bediscussieerd kunnen worden. Volgens hem moeten we voorbij het humanisme op zoek gaan naar een politiek van menselijkheid.