Is onze manier van volwassen zijn aantrekkelijk en zinvol voor jongeren?

Deze vraag stelt Thomas D’Ansembourg in de titel van zijn nieuwste boek.

In een samenleving waar het het houvast van vroeger niet meer bestaat, moeten we nieuwe antwoorden vinden.

Hoe geven we stimulerende en motiveerde ankerpunten door?

Hoe kunnen we laten zien dat vrijheid nooit absoluut is, dat die alleen maar bestaat binnen de grenzen van geaccepteerde beperkingen?

Hoe kunnen we door de manier waarop we ons leven leiden als ouder of leraar, liefde voor schoonheid en vreugde doorgeven, voorbij aan de pijn en verwarring van het leven?

De vertaling komt in het najaar van 2021 uit bij Ten Have

Le syndrome d’imposture

Le syndrome d’imposture heet in het Nederlands het oplichterssyndroom, maar wordt meestal aangeduid met het Engelse woord imposter syndrome. 

De ondertitel van het boek is ‘Waarom vrouwen zo weinig zelfvertrouwen hebben’. Dat geeft al aan waar het over gaat. 

Waarom hebben zo veel, vooral briljante, vrouwen het gevoel dat ze de positie die ze bereikt hebben niet verdienen, dat ze falen, dat ze wel spoedig ontmaskerd zullen worden?

Elisabeth Cadoche en Anne de Montarlot hebben een boek geschreven met een mix van psychologische analyse, gevalsbeschrijvingen en praktische adviezen. 

Uitgeverij Ten Have heeft de verschijningsdatum uitgesteld tot voorjaar 2021.

 

Mona Chollet – Heksen

Tijdens de Renaissance ontstond een rationalistisch wereldbeeld. De natuur diende gecontroleerd en beheerst te worden. De heksenvervolgingen passen binnen het ontstaan van dit wereldbeeld. Hoe kijkt onze huidige samenleving aan tegen drie typen vrouwen die vooral slachtoffer werden: de kinderloze vrouw, de single vrouw en de oudere vrouw?

Chollet rehabiliteert de heks als slachtoffer van het patriarchaat, maar ook als rebel tegen het masculiene wereldbeeld.

Het boek verschijnt in oktober bij De Geus. Ik maak de vertaling samen met drie collega’s. We studeerden met z’n vieren in hetzelfde jaar af aan de Vertalersvakschool. Leuk om zo samen te werken!

Metamorphosis

Het eerste exemplaar van Metamorphosis, over de Franse kunstenaar Jean Cocteau, is op 10 november 2018 aangeboden bij de opening van de overzichtstentoonstelling van het werk van Cocteau in het Designmuseum in Den Bosch. Het is geschreven door Ioannis Kontaxopoulos, een kenner en verzamelaar van het werk van Cocteau

Jean Cocteau (1889-1963) is een tot de verbeelding sprekende kunstenaar. Hij uitte zich in bijna alle artistieke media: poëzie, literatuur, beeldende kunst, vormgeving, theater en zijn favoriete medium film.
Meer nog dan om zijn werk was hij bekend om zijn opmerkelijke leven. Hij omgaf zich met beroemdheden als Sergei Diaghilev, Edith Piaf, Pablo Picasso en Coco Chanel en was zich bewust van zijn publieke imago.

Triomf van de angst

Triomf van de angst, de geopolitiek van series, van de Franse politicoloog Dominique Moïsi is in november 2018 verschenen bij Boomgeschiedenis. De schrijver duidt de tijdgeest aan de hand van series waar wereldwijd miljoenen mensen naar kijken. Game of Thrones, Homeland,  Downton Abbey… Hij stelt dat series ons inzicht geven in de geopolitieke verhoudingen en de dominante emoties van vandaag.

Waarom de Chinezen de tijd mee hebben

 

We doen alles steeds sneller, maar lijken steeds minder tijd te hebben. In plaats van tijdsmanagement hebben we een andere tijdsbeleving nodig!

Christine Cayol leerde in China dat tijd ons niet gevangen houdt, maar juist een dierbare bondgenoot is. Chinezen gaan flexibeler, pragmatischer en spiritueler met de tijd om dan wij. Van de Chinese cultuur kunnen we leren dat er verschillende manieren zijn om de tijd te beleven. Een boek dat aansluit bij de interesse voor China als wereldmacht.

De Franse filosofe Christine Cayol woont al vijftien jaar in Peking. Ze richtte vlak bij de Verboden Stad een internationaal cultureel centrum op, waar kunstenaars uit Oost en West elkaar kunnen ontmoeten.

Waarom de  Chinezen de tijd mee hebben verscheen in september 2018 bij uitgeverij Ten Have. 

Een politiek van vijandschap

Mijn vertaling van ‘Politiques de l’inimitié’ en ‘Necropolitics’ van de auteur Achille Mbembe zijn   samen uitgegeven onder de titel ‘Een politiek van vijandschap’.

Uit de aanbiedingsfolder van Boomfilosofie:

In een wereld waarin muren worden opgetrokken houdt Achille Mbembe ons een confronterende spiegel voor. Een zeer actueel boek van de meesterdenker van het postkolonialisme.

Democratie of dictatoriale actor?
Sinds de koloniale oorlogen gaan liberaal-democratische staten steeds vaker en makkelijker over tot het instellen van de uitzonderingstoestand waarin acties tegen vijanden niet meer gebonden zijn aan wettelijke beperkingen. Democratieën dreigen zo te verworden tot dictatoriale actoren.

Voorbij het humanisme

Achille Mbembe onderzoekt de gevolgen van deze verschuiving, analyseert de nieuwe relatie tussen geweld en wet, en tussen norm en uitzondering. Hij verkent de voorwaarden van oorlog, vrijheid en veiligheid. In Een politiek van vijandschap ontwikkelt Mbembe een kader waarin deze ontwikkelingen bediscussieerd kunnen worden. Volgens hem moeten we voorbij het humanisme op zoek gaan naar een politiek van menselijkheid.

Het leven lacht mij nu weer toe

Pour moi la vie va commencer
Jean-Jacques Debout/ Johnny Hallyday

Door mij vertaald in 2013 voor de vertaalwedstrijd Nederland vertaalt.

download hier de originele tekst met de vertaling:

Pour moi la vie va commencer_vertaling_EB

Nu lacht het leven mij weer toe
Nu ik terugkeer naar het land
Hier waar de wolken en de wind
Waar vriendschap en familieband
Waar alles zegt: hier was ik kind

Nu lacht het leven mij weer toe
Want ik weet weer hoe het was
De warme zon de geur van gras
Te paard met vrienden uit mijn klas
Hier lacht het leven mij weer toe

Nu lacht het leven mij weer toe
Als d’ avond valt ben ik niet bang
Ik ken dit duister al zo lang
De paarden trekken in een rij
Verweg als schaduwen voorbij.

Nu lacht het leven mij weer toe
Hier in dit land zo wijd en vrij
Hier waar ik nooit verveling ken
Waar ik altijd gelukkig ben
Met mijn vrienden aan mijn zij.

Nu lacht het leven mij weer toe
Nu lacht het leven mij weer toe
Nu lacht het leven mij weer toe

Herfstzang

Chant d’automne – Charles Baudelaire

Door mij vertaald in 2015 voor een poëzieworkshop van de Vertalersvakschool

Download hier de originele tekst met de vertaling: Chant d’automne_vertaling_EB

I
In koude duisternis zullen wij verzinken;
Vaarwel te korte zomer, vol levend helder licht.
Ik hoor de blokken hout op de stenen klinken,
En in dat dof geplof weergalmt een doodsbericht.

De winter dringt door tot het diepst van mijn ziel: haat,
Woede, huiver, afschuw, afmattende arbeid;
Als de rode poolzon koud aan de hemel staat,
Wordt ook mijn hart een blok, verijsd in helse tijd.

Ik hoor bij ieder blok een huiverend geluid:
De doffe echo van de bouw van een schavot.
De stugge zware slag dooft mijn geest langzaam uit,
Gelijk de stormram sloopt de torens van het slot.

Het eentonig geklop voert mij mee ver van hier;
Wordt een doodskist gemaakt? Hamers haastig en snel.
Voor wie? Zomer was gisteren; herfst is nu hier!
Geheimzinnig gerucht als een laatste vaarwel.

II

Ik houd van je ogen met hun groenige licht;
Zoete schoonheid, maar nu is alles mij bitter.
Want niets, de knusse salon, jouw lieve gezicht,
Is mij waard het zomerse zonnegeschitter.

En toch, geef mij je hart, liefde en tederheid,
Wees moeder, zelfs voor een lastige onverlaat;
Minnares of zuster, wees de broze zachtheid
Van een najaarszon die in luister ondergaat.

Laat mij om de hete witte zomer treuren,
Ons wacht het graf, men hoeft slechts kort zijn plicht te doen
Met mijn hoofd in jouw schoot, wil ik nu bespeuren
Het gele, zachte licht van het late seizoen.

Ik ben bang

J’AI PEUR (Allain Leprest – Jean Ferrat)

Door mij vertaald in 2015.

download hier de originele tekst met de vertaling: J’ai peur met vertaling

Ik ben bang

Ik ben bang voor straten, pleinen
Vuur, en kruisen met bloed bevlekt
Lentes die zo breekbaar schijnen
Als de poten van een insect.

Ik ben bang voor mij en voor jou
Voor wijd open kinderogen
Voor lucht en bloemen, wind en kou
Voor ouderdom en mededogen.

Ik ben bang voor vogels, honden
Voor zwarte stilte en geschreeuw
Woorden die hun stem niet vonden
Voor vingers schrijvend in de sneeuw.

Ik ben bang voor dans, voor zang
Bang voor wie speelt en lacht en huilt
Spreek van de wolf, dan ben ik bang
Bang dat hij zich in mij verschuilt.

Ik ben bang, bang, bang
Ik ben bang.

Ik ben bang voor boze blikken
Ik knijp’ em, krijg het stikbenauwd
Klappertanden, knieënknikken
Beurtelings word ik heet en koud.

Ik ben bang voor kleine dingen
Voor waar dan ook en weet ik veel
Ziektes die je slinks doordringen
En daarna grijpen bij de keel.

Ik ben bang voor stille stemmen
Van vroeger en nooit meer gehoord
Schaduwen die mij beklemmen
Licht dat fel door het duister boort.

Ik ben bang voor drakenvloten
Voor vuur en vlam en hand en tand
IJzingwekkende despoten
Voor oogst die op de velden brandt.

Ik ben bang, bang, bang
Ik ben bang.

Ik ben bang voor alleen en samen
En voor de klanken van een lied
Voor tederheid, voor lieve namen
Voor de ster die te snel verschiet.

Ik ben bang voor het scherpe mes
Dat het leven in stukken snijdt
Bang voor de bloedjonge prinses
Die heftig met haar vriendje vrijt.

Ik ben bang voor zacht geflonker
Bang voor jouw hand in de mijne
Vuurvliegjes in aardedonker
Die het pad flauwtjes beschijnen.

Ik ben bang voor stalen muren
Voor toekomst die ik niet vertrouw
Zachtheid die niet lang kan duren
Ontwaken rillend van de kou.

Ik ben bang, bang, bang
Ik ben bang.

Ik ben bang om thuis te komen
In het huis waar de tijd vervliegt
Waar mijn moeder in haar dromen
Een lang verdwenen kindje wiegt.

Ik ben bang voor najaarsbomen
Het stille rotten van het loof
Ogen aan het licht ontkomen
Voor hersens stom en blind en doof.

Ik ben bang voor scherpe geuren
Voor moerasplanten die vergaan
Wolken die de ochtend kleuren
Nog zoveel ochtenden te gaan.

Ik ben bang voor de klok, de tijd
Tikkend met zijn gevreesde stem
Onverbiddelijk raak ik kwijt
Al wat ik in mijn armen klem.

Ik ben bang, bang, bang
Ik ben bang.